The Martin Band Instrument Co.

Oorsprong (19e eeuw) — De wortels van Martin liggen bij de Duitse immigrant John Henry (Johann Heinrich) Martin, die na de Chicago-brand van 1871 naar Elkhart, Indiana trok en rond 1876 bij C.G. Conn ging werken. Zijn zoon Henry Charles Martin bouwde daarop voort: in 1904 start de familie onder eigen naam met instrumentbouw in Elkhart; in 1905 volgt de reorganisatie tot The Martin Band Instrument Company. Het bedrijf richt zich vanaf het begin op koper- en houtblaas voor fanfares en professionele musici.

Handcraft‑tijd (ca. 1910–eind jaren 1930) — De vroege Martin‑instrumenten vallen onder de ‘Handcraft’‑lijn, met vakmanschap als verkoopargument. In 1928 creëert het management de Indiana Band Instrument Company (IBICo) als merk/vehikel voor een tweede lijn en voor dealer‑stencils; de instrumenten worden gewoon in de Martin‑fabriek gebouwd. In 1930 neemt Martin de Pedler Company over (klarinetten/fagotten), waarmee het assortiment en de distributie verbreden.

Committee‑generatie en iconische modellen (jaren 1930–1950) — In de late jaren dertig ontwikkelt Martin, in samenwerking met een ‘committee’ van topblazers en met input van Renold Schilke, de beroemde Committee‑trompet. Bij de saxofoons verschijnen de Handcraft Committee‑modellen; na de oorlog (vanaf ca. 1945) volgen ‘The Martin’ (ook bekend als Committee III) en later de luxe ‘Magna’ (vanaf 1956). Kenmerkend voor Martin‑saxofoons zijn de op het corpus gesoldeerde tonehole‑chimneys, die een herkenbaar speelgevoel en klankesthetiek geven en Martin onderscheiden van fabrikanten die getrokken toonopeningen gebruiken.

Tweede lijnen en stencils — Naast IBICo gebruikt Martin ‘The Indiana by Martin’ (vanaf 1942) voor instap- en middenklassers; daarnaast levert het bedrijf stencils voor verschillende handelshuizen. Sommige van die stencils (zoals bepaalde ‘Dick Stabile’ of ‘Olds Super’ saxofoons) zijn volwaardige pro‑instrumenten, maar ze volgen een eigen serienummerreeks naast de hoofdlijn.

RMC‑periode en Wurlitzer (1960–1971) — Op de student/onderwijsmarkt groeit de vraag enorm. In 1960/61 worden Martin, Blessing en Reynolds samengebracht in Richards Music Corporation (‘Roundtable of Musical Craftsmen’, RMC) onder leiding van Paul E. Richards. De synergie blijkt lastig; sleutelpersoneel vertrekt en in 1964 vallen de plannen uiteen. Wurlitzer neemt de merkrechten over; de Martin‑fabriek wordt Wurlitzer’s divisie in Elkhart. Saxofoonproductie dooft daar uit en Wurlitzer voert ook door derden geproduceerde (Malerne) studentmodellen met het Martin‑label.

Leblanc‑fase en einde van de eigen productie (1971–2007) — In 1971 koopt G. Leblanc Corporation de Martin‑naam van Wurlitzer en verplaatst de productie naar Wisconsin. Een deel van het Martin‑assortiment wordt door Leblanc/Holton gebouwd, en in de jaren zeventig/negentig worden ook door Yanagisawa gebouwde saxofoons onder ‘The Martin’ gevoerd. Na de overname van Leblanc door Conn‑Selmer (2004/2005) verdwijnt het Martin‑label geleidelijk; in 2007 stopt het gebruik definitief. Ondanks de merkmigraties blijft de reputatie van de originele Elkhart‑productie — Handcraft, Committee/The Martin en Magna — stevig verankerd bij verzamelaars en professionals.